NIEZATRACONA PEŁNIA

 

zostać zapomnianym jest stokroć gorsze 

            niż umrzeć w samotności

w ciszy, pochłaniającej wszelki dźwięk  

 

            zwykły płacz niesie radość

 

            oto znak, że na tym padole

                                     żyje nadzieja

            rozpaczliwie wyje pośród nocy

                                     chłodnej i martwej

                                     odchodzącej rankiem

 

mógłbym odejść wraz z nią, uciec

                  z tej niebezpiecznej krainy i dać sobie

                                                                      spokój

                  z problemami życia w koszmarnym

                                                                betonie  

 

coś mnie trzyma i przeszkadza

                iść własnym szlakiem i brać życia kłami

              naturalnie dusi mnie instynkt

                szarpie i nie pozwala się wyrwać

                ku upragnionej drodze